بخوانيد و مسائل خودتان را طرح بكنيد . شما اينها را كم حساب مىكنيد . شما نمىدانيد كه الآن در چه حالى هستيد ؛ و پنج سال پيش از اين در چه حالى بوديد . شما نمىدانيد كه مملكت ما ، سى و پنج ميليون حبسى ، از حبس بيرون ريخته . اگر صد نفر حبسى را در حبس را باز كنند و يك دفعه بگويند بياييد بيرون ، خرابكارى مىكنند . براى اينكه يك آشفتگى پيدا مىكند كه دنبال اين آشفتگى اين است كه خرابكارى مىكنند . سى و پنج ميليون جمعيت كه در همه جايش سازمان امنيت و ساير قواى انتظامى و دولتى در همه جا مردم را به سيخ كشيده بود ، يا حبس ، يا زجر ، يا نفس نكشيدن . يك روزنامه نداشتيد كه يك كلمه بتواند بنويسد . اگر بخواهد بنويسد يك كلمه [ . . . ] در راديو تلويزيون امكان نداشت كه جز مدح « آريامهر » چيز ديگرى بگويند . تمام رسانه‌ها رسانه‌هايى بودند كه براى آنها داشتند فرياد مىزدند و تبليغات مىكردند . امكان نداشت يك نفر بتواند يك اجتماعى داشته باشد . يك راهپيمايى امكان نداشت . در تمام اين مدت امكان نداشت براى كسى كه پانصد نفر جمع كند و راه بروند ، و بر فرض كه بخواهند يك مطلب صحيح هم بگويند ؛ چه برسد به آنجايى كه در مقابل دولت بخواهند يك مطلبى بگويند . هيچ امكان نداشت برايشان . اين مطلب را شما كم حساب مىكنيد كه در پنج سال پيش از اين نفسها همه قطع شده بود ؛ قدمها و قلمها همه شكسته شده بود ؛ مطبوعات همه در اختناق بودند ؛ مردم همه در گرفتارى بودند ؛ جوانها در حبس بودند ؛ مردم ، سياسيون ، نفسشان قطع شده بود ؛ روحانيون امكان نداشت برايشان يك مطلبى در منابر بگويند ؛ امكان نداشت برايشان يك مسأله مربوط به جامعه را بگويند . الآن همهء اين مسائل يك دفعه حل شد . يك دفعه همه سر بلند كردند ديدند كه بيرون حبس‌اند و آزاد ! آزادىِ بعد از اختناق و حبس پنجاه ساله امكان ندارد كه دنبالش اين تقاضاهاى سى و پنج ميليونى نباشد . همهء تقاضاها هم اين است كه چرا شما درست نمىكنيد . هى به من مىگويند . خوب ، مگر من همه كاره‌ام . من يك طلبه هستم . اينجا منتها من نصيحت مىكنم . اينها هم كه ملاحظه مىكنيد ، از دولت و از قواى مردمى كه فعّال هستند ، همه مشغول‌اند . شما نمىدانيد كه چه قدر خانه درست شده است . چه قدر